Atalet

Evet olay tam da budur; atalet içindeyim, atalete düştüm, çıkamıyorum!
Ne yapmam ve nasıl yapmam gerektiğini biliyorum, hamleleri tek tek hesaplıyorum ve ardından vazgeçiyorum. Aslında vazgeçmiyorum, önce bahane buluyor ve o hamleyi yapmaktan geri duruyorum. Sonrasında zaten rehavet gelip, kollarına alıyor beni. Öyle sıcacık ki nefesi, alıp götürüyor benliğimi. Hay Bin Aşk!

Size de olmaz mı? Hani haftaya ertelenen buluşmalar, sigara bırakmalar, rejime başlamalar... İşte aynı şey! Acıyorum kendime, kıyamıyorum! Küçük molalar alıyorum hayattan, sonra bir bakıyorum günler ve ardından haftalar geçmiş.

Sevgili B, sana yalan söylemeyeceğim, durum çok boktan. Acilen bir işe ihtiyacım var ve beraberinde gelecek olan paraya. Ama bu asil duruş yok mu, ah işte o çok fena. Bir işe başvurmaktan bile alıkoyuyor adamı. Ya olmazsa diye başvurmamak nasıl bir psikolojidir, birileri bana anlatabilir mi? Atalet tam da bu işte! Hay Bin Aşk...